30 Haziran 2020 – Pandemi

Uzun zamandır yazmadım. Kısa bir özet yapalım… 2019 yılı sonunda Çin’de ortaya çıkan yeni bir virüs hızla tüm Dünya’ya yayıldı. 16 Mart 2020 tarihinde ülkemizde de vakalar görülmeye başladığı için okullar süresiz tatil edildi ve karantinalar başladı. Uçuşlar, ülkeye giriş çıkışlar durduruldu. Restoranlar, cafeler, barlar, spor salonlari, yüzme havuzları, sinemalar, tiyatrolar ve daha pek çok işyeri kapatıldı. Mart ortasından beri ben de evde ders vermeyi durdurdum. Online grup mat dersi veriyorum. Hafta içi her gece saat 21’de. O tarihten beri ailelerimizle/arkadaşlarımızla fiziken görüşmeyi kestik. Ben çok hızlı adapte oldum yeni duruma. Hemen işimi gücümü ayarladım. Önce bir iki hafta ücretsiz online ders verdim üyelerime, sonra isteyenlerle cüzi bir rakamdan devam ettim. Bitiremediğimiz paketi olan bazı öğrencilerle online dersler yoluyla ödeştik, bazıları paketlerini dondurarak beklemeyi seçti.

Bu arada, İzmir’e taşınan piyano hocamızla da online, takas usulü çalışmaya başladık, harika oldu.

Ruh halim zaman zaman gayet iyi, motivasyonum yüksek, zaman zaman ise yerlede süründüğüm oldu, oluyor. Ama çok şükür ki sıkıntılı ruh halinin geçeceğini tecrübeyle bildiğimden, içe dönerek bekleyebiliyorum.

Bu arada, malesef hiçbir şekilde ibadet yapamadım, yapamıyorum, nerdeyse dua bile edemiyorum. Ama okuyorum ve sohbetleri dinliyorum.

Diyetimi gevşettim. Pirinç, alkol, siyah çikolata tüketmeye başladım… Muz ve fistik ezmesi yiyorum…

Çocuklar fazlasıyla ekran başında vakit geçiriyorlar. İnci online derslere katılıyor, Timur online mevzusuna hiç ısınamadı. Ben gündüzleri temizlik, yemek ile meşgulüm ve akşamki online derslerime hazırlanıyorum. Geceleri de dersteyim.

Bu süreçte ders vermek ve piyano çalışmak bana iyi geldi.

Bakalım süreç nasıl devam edecek, inşallah hepimiz için en hayırlısı olsun.

Şu kısacık yazıda tam 7 kez online demişim, aha 8 oldu… Anlaşıldığı üzere Pandemi’de hayat online yaşanıyor… 9

Günlük kategorisine gönderildi | 30 Haziran 2020 – Pandemi için yorumlar kapalı

11 Haziran 2019 – Kesin olarak inanıyorum

Allah’a şükürler olsun ki, kesin olarak inanıyorum. Aklımda, kalbimde ufacık bir şüphe yok. Hatta, sadece Kur-an’ı Kerim’e ve Hz Muhammed’e değil, tüm peygamberlere ve tüm kitaplara inanıyorum. Hatta, uzakdoğu dinlerinde bile gerçeklerin aktarılmış olduğunu, bir çok bilginin ortak olduğunu farkediyorum. Spiritualizm’de bile anlatılanlar, aynı gerçeğin farklı anlatımları. Ayrılıklara değil, ortak noktalara dikkatim çekiliyor. Ancak benim yolum belli, İslamiyet, Tasavvuf. Çünkü, benim bu coğrafyaya, bu dine, bu zamana doğmuş olmam tesadüf değil. Bu yol benim için daha net, daha doğru. Ancak, her yol Roma’ya çıkar, buna da iman ediyorum.

Kendime notlar:

Tasavvuf diyor ki: kendini temizle!

Nasil?

1- Her zaman iyi düşün ve iyi eylemlerde bulun.

2- Yalanı terk et, emin kişi ol.

3- Olan her olayın iyi tarafını gör, şükret.

Çekim Yasası: Evrensel yasalar gereği, astral temizliğini yaparsan, daha hızlı titreşirsin ve iyiyi çekersin.

“Bana dua edin, duanıza cevap vereyim” Mü’min: 40/60

“Duanın temeli istektir. Bu isteğin temeli ise konsantrasyon ve imajinasyona dayanır. İstek yasası” (Kur’an-i Kerim’in Gizi Öğretisi, Ergun Candan)

Sebep-Sonuç Yasası: ne ekersen onu biçersin. Salih amellerde bulun.

Hallac-i Mansur, En el Hak, demiş. Hz. Muhammed, kendisine Allah’tan vahiyler getiren Cebrail’e, “git perdenin arkasindakini görmek için perdeyi aç, kimi görüyorsun, bana söyle,” demiş. Cebrail perdeyi açmış ve Hz. Muhammed’i görmüş. Dönüp gelmiş, ben vahiyi sizden alıp size getiriyorum, demiş. Bir diğer bilgi de, Tevhid kavrami, Allah’in bir olduğu. Allah’in sonsuz olduğu, bize şah damarımızdan bile yakın olduğu, gerçeği.

Biz, bu alemde Kamil İnsan olmak yolunda ilerledikce, kendi kendimizin kurtarıcısı oluyoruz. Edep, edep, edep. Temizlendikçe özümüzle, Allah ile bir oluyoruz. O zaman bütün rüyaların çıkar, duaların kabul olur.

Yaklaşmak için temizlen. Titreşimini arttır. Alkol, kötü sözler, öfke, kin, kibir, cimrilik, yüksek ego, nefsinin esiri olmak, dünya malına ve zevklerine aşırı meyil, hırs, dedikodu, hak yemek, zina, uyuşturucu, fazla yemek, nankörlük, devamlı şikayet, isyan etmek vb… Bu günahlardan uzak dur çünkü bunlar seni özünden, Allah’tan uzaklaştırır ve o zaman acı çekersin, negatifin yaratımına katkıda bulunmuş olursun ve negatifi kendi hayatına çekersin.

Dün iki film izledim. Birincisi “The Shack” yani “Baraka”… Kızının bir cani tarafından hunharca öldürülmesi sonucu Tanrıyı, adalet kavramını sorgulayan bir babanın başına gelenler. Adam, filmin bir yerinde Allah ile konuşuyor (hristiyanliktaki baba, oğul, kutsal ruh üçlemesi kullanılmış. Oğul, Hz. İsa, benim için Kamil İnsan’i temsil etti. Yani, bu bedenin içinde, bu dünyada bizlerin gelebileceği en üst seviye. Telepati, suda yürümek gibi mucizeleri kolaylıkla yapabiliyor, Allah ile yakin irtibat halinde. Kutsal ruh, Allah’in bizlere üflediği nefesi temsil etti benim için. Hepsi insan formunda verilmiş, yorumlarda bu üçlemeye takılanlar olmuş, Allah’in insan formunda gösterilmesine takıanlar olmuş. Bunları geçtim, verilmek istenen mesaja odaklandım.

Bir yerde, adam bir mağarada “bilgelik” ile konuşurken, Allah’i adaletsiz ve acımasız olmakla suçluyor. Bilgelik, “gel sen yargıç ol. Hayatta olan iki evladin var, ikisinin de günahları var, birini cennete, birini cehenneme yollayacaksın, hemen seç,” diyor. Adam seçemiyor, “onların yerine beni cehenneme alin,” diyor. Bilgelik de, Allah Baba’nın da aynı şekilde hiçbir evladına kıyamadığını, hepsini kurtarmak ve cennetine almak istediğini söylüyor. Günah işleyen yetişkinin, masum bir çocukken, günahkar babası tarafından maruz bırakıldığı şiddeti adama gösteriyor. Hangi birini cehenneme sokalım, hepsinin geçmişinde şiddete maruz kalmış ufak, masum bir çocuk var, bu silsile Adem’e kadar gidiyor, diyor. Kurtuluş, iyileşme, bireysel çaba ile toplu olarak gerçekleşecek. Yapabileceğin en iyi şey, affetmek ve bu dünyaya iyilik tohumlari ekmek, diyor.

Güzel mesajlar vardı. Tevhid kavramı gereği, bu dünyada çokluk olarak tezahür eden herşey aslında tek. Bir. Kurtuluş, iyileşme, bireysel çaba ile toplu olarak gerçekleşecek.

İkinci film de gerçek bir hikayeyi anlatiyor. Hindistan’da Brahman sınıfından çok fakir olan dindar, matematik dehasí bir gencin 1913 yılında Londra’daki Trinity College’a kabul edilmesi ve matematik alanında devrim niteliğindeki keşiflerini anlatıyor. Filmin adini harirlamiyorum ama bu filmde dikkatimi ceken su oldu. Adam bu kusursuz matematik formullerini, Tanri’ya dua ederken, meditasyon halinde iken ilham yolu ile buluyordu. Yani, vahiy gibi. Sonra okuldaki hocalarla birlikte oturup formulleri ispat icin gunlerce gecelerce çalisip ispat ediyorlardi. Yani, sen kendini temizledikce mucizeler sana akiyor. Yukarisi ile irtibatin gucleniyor. Bu gercek bir hikaye olmasi sebebiyle ilgimi cekti.

Hadi gitmem lazim, arkasi yarin…

Günlük kategorisine gönderildi | 11 Haziran 2019 – Kesin olarak inanıyorum için yorumlar kapalı

26 Şubat 2019

Yarın Timur 4 yaşına basacak. Ben Şubat’ta 41 oldum. İnci bu sene 7 oluyor. Evliliğimizin 10. Yılı.

Geçen yıl, 40.yaşım epey sancılı geçti. Birtakım sağlık sorunları ile uğraştım, durdum. O uğraşmalar arasında hastalık ve ölüm korkusu tetiklendi. Sanırım, bana bir kapı açılması gerekiyordu ki, yakınlarım geri çekildiler. Ailem beni pek ciddiye almadı, kendimi yalnız ve çaresiz hissettim. Bir süre ağlamak ve isyan etmekle geçti vakit. Ama sonra, bana tek yardım edebilecek, beni tek avutabilecek olanla yakınlık kurmaya karar verdim. Kendiliğinden oldu. Dara düşünce…

Okumaya başladım. Nasip oldu Kur-an’i Kerim’in iki ayri mealini okudum. Nasip oldu tasavvuf sohbetleri dinlemeye başladım. Nasip oldu, tasavvuf okumaya başladım. Hatta namaz kılmaya başladım. Henüz arzu ettiğim yerde değilim ama daha iyisini yapmak için çalışacağım.

Bunları yazıyorum ya, inşallah nazar değmesin. Çünkü insan bir anda uzağına düşebiliyor. İnşallah devamı gelsin, ibadetimi düzenli yapabileyim, idrakim artsın. Kalbimde hissedebileyim o aşkı, inşallah.

Bu hayat, en pembe tüyler içinde yaşayan için bile çok zor, tuzaklarla dolu. O nedenle güçlü kalmak, huzurlu olmak için maneviyatın güçlü olmalı ve bedenine iyi bakmalısın. Yani sağlıklı beslenmeli ve spor yapmalısın.

Devamı gelecek…

Günlük kategorisine gönderildi | 26 Şubat 2019 için yorumlar kapalı

13 Temmuz 2018 – 40’lar

Ufak çaplı bir sınavdan geçiyorum. Şubat’ta yazdıklarımı sanki bir başkası yazmış gibi okudum. Adeta bugün için kendime bir hatırlatma, bir avuntu olsun diye yazmışım.

Korkular ve endişelere kaptırdım kendimi. Aslında bu süreç 2013’te başladı, son bir yılda ise iyice ayyuka çıktı. Beni en çok rahatlatan şey, kafamı en güzel dağıtan şey pilates ve yoga. Hatta, yogadan da çok pilates. Bir de okumak tabi. Öyle bir romana kaptırıp gitmek de güzel ama son dönemde daha çok din ve felsefe ile ilgili okuyorum.

Korkularım neler mi, hmmm, aslında yazarak kaydetmek, enerjiyi onlara yoğunlaştırmak istemiyorum ama din ve felsefe okuduğuma göre tahmin edebilirsiniz herhalde 😉 bu kadar ipucu yeter…

Kafamı en güzel dağıtan şey, ders vermek, inanilmaz birşey, çalışırken, ders verirken ağrıyan bir yerim varsa onu bile unutuyorum. Hayatta verdiğim en iyi kararlardan biri pilates öğrenmek ve evime alet almak oldu.

Geçmişe dönüp baktığımda, en çok özlediğim his, 20’li yaşlarımdaki bana hiçbir şey olmaz, hissi. O ne gamsız, ne tasasız bir kafaymış 🙂 40’la gelen ise kaybetme korkusu… Kaybetmenin her türlüsü.

Ben gidip biraz ders vereyim en güzeli 😉

 

 

Günlük kategorisine gönderildi | 13 Temmuz 2018 – 40’lar için yorumlar kapalı

10 Şubat 2018 – Yaşamak Güzel

Yaşamak güzel, sağlıklı olmak çok güzel.

Bu dünyaya neden geldik? Hepimiz, hayatımızın belli dönemlerinde bu konuya kafa yormuşuzdur. Sizce neden?

Başlarda ben, erdemli insan olmayı öğrenmeye geldik, kötü huylarımızı bırakmaya, tekamül etmeye ve yeniden, yeni doğmuş bir bebek gibi, Allah’a layık bir varlık olmaya geldik, diye düşünüyordum.

Sonra, yok yahu, dedim, bu değil. Evet, evet, bu olamaz. O zaman belki de, gerçekleri öğrenmeye geldik, idrak etmeye, dedim. Ama farkettim ki, mutlak gerçek diye birşey de yok. Herşey göreceli, herşey değişiyor, dönüşüyor.

Şu sıralar ise bu konudaki fikrim şöyle, belki de sadece faniliği deneyimlemeye geldik. Dualite içerisinde, bu sanal dünyada, seçtiğimiz karakterin bir duygudan ötekine savruluşunu deneyimlemeye geldik belki. Yani, sadece ölümlü bir varlık olmayı, insan olmayı deneyimlemek için.

Neden film, tiyatro izlemeyi, roman okumayı, bilgisayar oyunları oynamayı bu kadar çok seviyoruz, hiç düşündünüz mü? Bambaşka hayat koşullarındaki bambaşka insanların başından geçenleri, olaylara verdikleri tepkileri, hissettikleri duyguları, verdikleri tepkilere göre olayların şekillenişini, o kişinin değişen durumlar karşısında bir olaydan bir olaya, bir duygudan bir başka duyguya savruluşunu seyretmeye ne kadar da hevesliyiz. Arsızca herşeyi, her durumu, her duyguyu deneyimlemiş olmak istiyoruz. En çok da bizi katıla katıla güldüren, hüzünlendirip hüngür hüngür ağlatan ya da iliklerimize kadar gerip, korkudan tir tir titreten filmleri, romanları seviyoruz. Her duyguyu yaşamak, öğrenmek üzere bir hevesimiz var. Belki de, hep dediğim gibi, bu dünyaya gelmeden önce karakterimizi, ailemizi, ülkemizi, dilimizi, dinimizi, içine doğacağımız çağı ve koşulları, başımıza gelecek olayları, yani kısacası tüm hayat öykümüzü baştan seçiyoruz. Sonra da, bu hikaye örgüsünde, seçtiğimiz hayatı yaşarken hangi duyguları hissedeceğiz, heyecanla bekliyoruz. Ama tabi bir bebek olarak doğup da bilinçlenmeye başladığımızda, yavaş yavaş tüm bunları unutuyoruz ki yaşayacaklarımız gerçekçi ve inandırıcı olsun, duyguları dibine kadar yaşayalım… Ne dersiniz, olabilir mi? Tabi insan şunu merak ediyor, yahu seçe seçe bu karakteri, bu hayatı mı seçtim, ne saçma. Ama, orada da benim düşüncem şöyle, aslında hepimiz biriz, hepimiz O’yuz. Yani, tüm deneyimleri yaşayan aynı kişi, varlık, ki bence bu Allah. Bir insan ruhu bir saç kılının onbinde biri kadarmış. Bunları kelimelere dökmek çok zor tabi, ama kısacası dualite sadece bu dünyada var belki de. Ben, sen, o sadece bu dünyada bir anlam taşıyor belki. Yani perdeler kalktığında ortada kendi kendisini deneyimleyen bir tek O var. Neyse bunu geçelim. Sonuçta biz bu filmi seçtik bir şekilde diyelim. Eğer durum buysa, olaylar içinden çıkılmaz hale geldiğinde, aşırı derecede korktuğumuzda, üzüldüğümüzde, ne bileyim, kendimizi duygularımızla, korkularımızla başa çıkamayacak gibi hissettiğimizde, yine kendimize bunu hatırlatmalıyız. Olaylar, onlar karşısındaki duygularımız ve olaylara tepkilerimiz ile aramıza bir mesafe koymalıyız. Demeliyiz ki, şşş! sakin ol, sadece seçtiğin bir filmi izliyorsun şu anda. Sen aslında ölümsüz bir varlıksın, senin evin ışık, senin özün huzur, şevkat, koşulsuz sevgi. Senin yuvan sıcacık ve güvenli. Film bitecek ve sen o güvenli, sıcacık, sevgi dolu yuvana uyanacaksın. Sadece araya mesafe koy. İzleyen, tanık olan olduğunu hatırla. Seçtiğin filmi yargısızca, nezaketle ve şevkatle izle.

***

Günlük kategorisine gönderildi | 10 Şubat 2018 – Yaşamak Güzel için yorumlar kapalı

6 Şubat 2018 – Bu Yil icin Dileklerim

Merhaba, telefonumun minik ekranindan yaziyorum, her zamanki gibi.

Gecen yil pilates mat1 ve reformer 1 egitimi aldim. 2017 Aralik ayinda Zeynep Aksoy ile Reset, Youtube kanalini takip ederek duzenli meditasyon pratigime basladim. Bir suredir onume hep, yine yeniden, soz buyudur, iste ve olsun, hayal kur, mesajlari getiriliyor. Doğa Rutkay ile Her Sey Bu Masada programini izliyorum Youtube’dan. Tiyatro ozlemim depresti bu program sayesinde. Gelen konuklarin ortak soylemleri soyle: sevdigin isi yap, hayal kur!

2017 Temmuz ayindan itibaren 6 ay sureyle vegan beslendim. Kendimi harika hissettim, cok enerjik ve hafif hissettim. Demir stoklarim tukendi. Ve ilac kullandim, korkudan hayvansal gida tuketmeye basladim yeniden. Bu aralar sagligimi kaybetme korkusu basgosterdi bende. Hayvansal gida tuketmeyi sevmiyorum. Hipoglisemime iyi gelmiyor. Kendimi hantal, agir, yorgun hissediyorum. Hayvansal gida tuketirken canim hep hamur isi ve sutlu tatli cekiyor.  Henuz yuzume hicbir estetik islem yaptirmatim. Gozlerimin etrafindaki sarkma bazen canimi sıkıyor. En buyuk arzum cocuklarimi alip anne-cocuk doga ve yoga kamplarina katilmak. Bir adet tatil koyu programina ihtiyacim var. Guneyde, Ege sahilinde temiz, modern ama ayni zamanda otantik ve guvenli bir koyde bahceli tek katli bir ev istiyorum. Yarisi ahsap, yarisi tas olsun. Dora’yi ve cocuklari 3 ay bahceye salayim. Bahcede yoga ve meditasyon yapayim. Uzakdogu, Tayland, Malezya, Hindistan, Nepal, Tibet, Endonezya’ya gitmek istiyorum. Oralarda bir yoga ve meditasyon kampina katilmak istiyorum. Bu yil tiyatrolara, muzikallere gitmek istiyorum ve klasik muzik konserlerine. İnci’ye yuzmeyi ogretmek istiyorum. İnci’yi tiyatrolara goturmek istiyorum.

Madem soz buyudur, simdi gelelim 2018 icin yaptiklarima. Allah’im sukurler olsun ki ben, esim, cocuklarim, anne babalarimiz, kardeslerimiz, onlarin cocuklari ve o cocuklarin babalari saglikli, sihhatli, dengede, mutlu ve huzurluyuz, birlik beraberlik, bolluk bereket icindeyiz. Ulkemizde, komsularimizda ve dunyada baris hakim. Ulkemiz ekonomik olarak cok iyi durumda. Egitim sistemimiz yenilenmis, cagin gereklerine gore guncellenmis ve cok basarili bir sistem. Bu sistemin icinde cocuklarimiz mutlu, ozguvenli ve ne istedigini bilen bireyler olarak, donanimli yetisiyorlar. Bolluk ve bereket icindeyiz. Ben cok sevdigim isimi yaparak, kolaylikla ve neseyle, bol ve bereketli para kazaniyorum. Sukurler olsun ki cocuklarimla beraber geziyoruz, harika seyler deneyimliyoruz. Yoga ve doga kamplarina katiliyoruz, deniz tatilleri, kultur tatilleri ve doga tatilleri yapiyoruz. Sukurler olsun ki guneyde, Ege sahilinde, modern, temiz, guvenli, dogayla icice bir sahil kasabasinda, yarisi ahsap, yarisi tas, dogal malzemelerle dosenmis, tek katli, kendine ait bahcesi olan, zevkime gore dosenmis bir evimiz var, esim, cocuklarim ve Dora ile 3 ay oranin tadini cikariyoruz. Ben saglikli, dengeli bir bitkisel diyet uyguluyorum ve bu diyet bana cok buyuk saglik, sifa getiriyor. Her gun yogami, meditasyonumu yapiyorum ve kalp seviyesinden yasamayi, butunle bir olmayi deneyimliyorum, hayirlisiysa. Esimle saygi, sevgi, anlayis, ask ve arkadaslikla, simsiki orulmus, heyecan verici, guven verici, mutluluk ve tatmin verici bir iliskimiz var. Sukurler olsun…

 

Günlük kategorisine gönderildi | 6 Şubat 2018 – Bu Yil icin Dileklerim için yorumlar kapalı

Timur

Timur 3 yaşına basmak uzere. Su anda inanilmaz tatli, bir o kadar da zor zamanlari. Unutmamak icin yazmak istedim.

Bicir bicir konusuyor. 2017 Temmuz’undan beri tam gun yuvaya gidiyor. Uzunca sure ablasiyla ayni siniftaydi, simdi karsilikli siniflardalar ama sik sik onlari ziyarete gidiyormus. Mutfak da iki sinifin tam ortasinda, oraya da rutin ziyaretlerde bulunuyormus. Yemekleri pisiren Fatma Teyzemiz dedi ki, mutfakta onunla oturmayi cok seviyormus. Surekli buzdolabindan birseyler istiyormus, Fatma Hanim da eline havuc, elma, salatalik vb birseyler veriyormus.

Timur kendi basina yemegini yiyor, yaklasik 1bucuk yildir kendi yiyor. Su anda hic yardim etmiyorum bu konuda ona cunku hic ihtiyaci kalmadi. Tuvalet mevzusu tam cozulmedi daha, ama bez takmiyoruz. Eylul’den beri takmiyoruz.

Herseyi konusuyor. Erken sayilabilecek bir yasta konusmaya basladi. Bir yasina bastigi hafta tek basina guzel yuruyordu. O donemde ufak tefek kelimeleri vardi, 2 yasinda fistik gibi konusuyordu. Yumusak ince bir sesi var, surekli konusuyor. Arabada arka koltukta elindeki oyuncaklari konusturuyor, oyuncagi yoksa ellerini konusturuyor. Surekli soru sorarak ve durumu bana onaylatarak konusuyor. Mesela, kuslar uctu gitti di mi anne, inci okula gitti di mi anne, ben yemegimi yedim bay mikrop beni hasta edemez di mi anne?… Bi de agziyla ses efektleri cikarmaya bayiliyor. Mesela “ateeesssss!” diye bagiriyor, carpisma efekti cikariyor. Tukurmeyi cok seviyor. Yerlere yataklara tukururken comelerek o tukurugun uzayip kopmasini izliyor. Malesef burnundan cikanlara karsi da cok sevecen ve ilgili bir tavir sergiliyor 🙂 İnci’ye gore daha hareketli, surekli koltuk tepelerinde, atlayip ziplamakla mesgul. Mesela İnci bebekken yanimdan ayrilip uzaga gitmezdi, hep beni gozlerdi, yamacimda dururdu, Timur basip gidiyor, hatta kaciyor. Baliklara ve balik tutmaya karsi buyuk ilgisi var, evde bir kusak, ip buldu mu hemen onu merdivenden, koltuktan, masadan asagi sarkitarak guya balik tutuyor. Cok duyarli, sevecen, guleryuzlu ve disadonuk bir cocuk. Okulumuz 3 hafta somestr tatili yapti ve ben evde 2 cocuk bir kopekle cok yoruldum, bir de rahatsizlaninca moralim bozuldu ve mutfakta aglamaya basladim, beni aglarken gorunce hemen oyunu birakti, n’oldu anne diye kucagima geldi, gozyaslarimi sildi, beni optu, hastayim dedim ve bana aynen soyle dedi, “annaneyi ara gelsin, dede de gelsin…” Daha 3.yasgununu bile kutlamadik, su hale bakin. Ayni yaslarda İnci de tipki boyle akilli ve duyarliydi. Hala da oyle canim kizim.

Muthis gidik alan bir cocuk hemen kikirdayarak guluyor. Gulusu, kahkahasi, daha ilk bebeklik zamanlarindan beri cok guzel. Hamileligimde ettigim dualar karsiligini buldu, cok guzel bir gulusu, renkli gozleri var. Ve kendisinde bir seytan tuyu var. Herkes ama herkes onu cok seviyor. Yuvanin maskotu adeta, butun cocuklar ve onlarin anneleri babalari Timur’u taniyor.

Cok guzel konusuyor ama bazi harflere dili donmuyor. Mesela k’lar hep t… Kaka degil tata. Telefona hala beyoton diyor, televizyona da beyozon diyor. Tek ayagini sektirerek, ziplar gibi kosuyor, kosarken kahkaha atarak arkasina bakiyor hep, onune bak oglum, diyorum 🙂

Spiderman, helikopter ve robotlari cok seviyor. Oyuncak konusunda hic yonlendirme yapmadim asla, ama o 2bucuk 3 yas gibi kendiliginden top, spiderman, robot, helikopter meraklisi oldu. Arabalara cok merakli degil.

Son zamanlarda gorunmez hirsiz adam diye bir karakter uydurdu, surekli gorunmez hirsiz adamdan kacmamiz gerekiyor. Bir de canavar. Her oyunumuza bir canavar sokusturuyor. Canavarlardan cok korkuyor. Ama İnci de bu yaslarda boyleydi, hatta kabus falan gorurdu. Sonra kendiliginden gecti.

İnci ve Timur arasinda harika bir diyalog var. İnci muhtesem bir abla oldu. Hayallerimin bile otesinde iyi bir abla. Zaten kizim acayip bir karakter onu yaz yaz bitiremem. İcguduleri cok kuvvetli, empati duygusu muthis gelismis, sezgileri kuvvetli, neredeyse telepatik gucleri olan muhtesem bir varlik.

Timur’a donecek olursak, cok hareketli, kendisini hic sakinmiyor, dusmekten falan hic korkusu yok, bosluga birakabiliyor kendisini neredeyse.

İnci su anda tv’ye cok duskun, Timur oyle degil pek.

Timur yaşi geregi, hep yanimda, kucagimda, boynuma sarili ve bana cok duskun. Beni opucuk yagmuruna tutuyor. Tesekkur ederim dersem, rica ederim diyor. Cok kibar 😉 Sut icmeyi cok seviyor, surekli sut iciyor. Dolaptan alip soguk olarak bardak bardak sut iciyor.

neyse aklima geldikce eklerim, simdilik bu kadar, kalkmam lazim…

Günlük kategorisine gönderildi | Timur için yorumlar kapalı

11 Ocak 2018 – Zeynep Aksoy ile Reset

(Cep telefonumdan yaziyorum, turkce karakter ile ilgili kusurlar affola)

Beni en derinden etkileyen hocalarimdan Zeynep Aksoy bu yil bir youtube kanali acti: Zeynep Aksoy ile Reset. Her gece saat 22’de, canli yayinda, ucretsiz meditasyon yaptiriyor. Ben de her gece onunla birikte meditasyon yapiyorum. Her aksam 20 dakika. Beş aşamadan olusan bir meditasyon. Her asamada nefese odaklanmayi kolaylastirmak icin zihne bir oyuncak veriliyor. Detaylar icin kanali takip edebilirsiniz.

Zeynep Hoca bu meditasyonların öncesinde, beşer dakikalik konuşmalar yapıyor. Onlar da epey yol gösterici, kapı aralayıcı.

Meditasyonda vurgulanan, nazikçe ve yargisizca olani biteni izlemek. Yani hareketsiz ve gozler kapali otururken bedendeki hisleri, nefesi, zihinden gecenleri ve disardan gelen uyaranlari; ses, koku, doku, her ne ise, yargisizca gozlemlemek. Ve Zeynep Hoca soruyor: gozlemleyen kim? Bu dusuncelere, hislere tanik olan kim?

Sen kimsin? Bedenim ben degilim, orasi kesin, bunu hepimiz biliyoruz. Zihnim ben miyim acaba? Ben zihnim isem, zihnimin urettigi dusuncelerim, duygularim da ben miyim? Yoksa bu dusunce ve duygulari sessizce, nazikce, yargisizca gozlemleyen mi benim?

Yoga matimin uzerinde yoga yaparken kendimi gozlemliyorum. Zihnimden gecenler soyle; ne zamandir calisiyorsun hala gucsuzsun, hala ust bedenin zayif, calis, daha cok plank ve chaturanga calis… Olmuyor iste, olmuyor! Yapamayacaksin. Senin pratigin bu kadar, omur boyu bu kadarini yapabileceksin.

Sefkatli ve yargisizca 🙂 kendimi gozlemliyorum. Bu yonume, yani kendini surekli elestirip yetersiz bulan bu yonume, sefkatle ve yargisizca tanik oluyorum. Hmm, bugun de boyle demek ki, olsun, bugun de boyle olsun… Fark ediyorum ki boyle gunlerimde yoga bana zevk vermiyor, hatta kendimi, bedenimi incitebiliyorum boyle zamanlarda.

Sonra baska bir gun, yine matin ustunde yogami yaparken, gozlerimi kapatarak yapiyorum tum pratigi ve bir de bakiyorum ki zevk aliyorum, yargisizca ve sefkatle yapiyorum yogami. Bu da ok! Bugun de boyle, diyorum artik.

Su tanik olan ile ozdeslesmek cok kilit bir mevzu. Basina gelen her seyi, olaylari, bu olaylara verdigin tepkileri, duygularini, dusuncelerini, yaptiklarini, yapmadiklarini, hepsini yukardan, yargisizca ve sefkatle izlemek! Tipki bilgisayar oyunu izler gibi. Ben bunlarin hicbirisi degilim. Ne dusuncelerim ben, ne duygularim ben, ne yaptiklarim ettiklerim ben. Ben sadece yukardan izleyenim. Yargilamadan, sefkatle. Mind blowing! Bu cok acayip birsey…


Günlük kategorisine gönderildi | 11 Ocak 2018 – Zeynep Aksoy ile Reset için yorumlar kapalı

26 Temmuz 2017 – Ölüm ve Yaşam Üzerine

(Cep telefonumdan yazilmistir)

Bugun canim arkadasimin annecigini sonsuzluga ugurladik. Kendisine, iki bucuk yil evvel aniden kanser teshisi konulmustu. Alti ay omur bicmislerdi. Hepimiz şoke olmustuk. Ardindan uzucu bir tedavi sureci geldi. Akciger kanseri, beyinde tumor, alzheimer, parkinson ve son olarak kalp krizi… Bir ruh artik ona hizmet etmeyen bedenini birakti ve sonsuzluga, Allah’a, geldigi yere geri döndü.

Bu surec beni de derinden etkiledi. Artik arkadas cevremizde ana babalarimizi kaybetmeye basladik. Ana babalarimiz ise kendi arkadaslarini…

Hissettiklerim cok ilginc. Uzuntu, keder… Evet! Saskinlik, endise, korku… Evet! Ama, bunun yaninda bir huzur, teslimiyet, dinginlik de var ki iste bu garip. Bir ruhun bedenlenmesi ve bu dunyaya dogmasi nasil ki bilinmezlerle dolu, sancili, ama ayni zamanda da muazzam, ayni sekilde ruhun bedeni ve dunyayi terkedisi de oyle.

Dunyada gecirilen sure belki bir goz kirpma kadar ama icinde yasarken hic de oyle gelmiyor insana. Dunyada yasadigimiz olaylar, hissettiklerimiz, dusuncelerimiz, arzularimiz, korkularimiz… Bunlari deneyimlemek ancak bu bedenin icindeysek mumkun. Ama, bedeni bir ceket gibi cikarip kenara koydugumuzda, sonsuzluk denizine dalmak, derin bir huzur ve tamamlanma hissi veriyor olmali ruha…

İcimden gelen his ve okuduklarimi, deneyimlediklerimi kendi suzgecinden geciren aklim da diyor ki, aslinda tek bir ruh var, tek bir enerji… Ve sanki bu Allah. Ama Allah, zaman-mekan perdelerini kullanarak bedenlere nefesler ufluyor. Her bir ruh, sanki ondan ayri bir varlikmis yanilsamasi ile bu dunyada yasamini surdurup, kendi onune konulan ya da kendi sectigi (ki aslinda tek bir ruh, tek bir Allah varsa kendi sectigi demek daha dogru) senaryoyu yasiyor. Kendisini degisik olaylarda olcuyor biciyor, farkli farkli duygulari, dusunceleri, hazzi, aciyi tadiyor ve sonra zaman-mekan perdesi gozlerinden kalkinca, o yine Allah’a, öze, kaynaga donuyor.

Bizim icinde bulundugumuz hal, tam olarak bir yanilsama, illuzyon. Kendini Allah’tan(diger ruhlardan) farkli, baska, tek, ayri gorme hali.

Dini ogretilerde de bunu destekleyen ipuclari yakaliyorum. “Karsindakine kotu soz edersen, kotu muamele edersen, aslinda Allah’a kotu muamele etmis olursun,” vb.

Diyecegim o ki, Yoga yapip ardindan meditasyona oturdugumda kendime hatirlattigim sey su: Tugce, farzet ki simdi odanin tavanina dogru tepede bir yerden, asagida bagdas kurmus oturan bedenine bakiyorsun. Bak kendine, odaya bak, esyalara… Oturmus duran bedenini farket, aklindan gecen dusunceleri izle, hislerine bak, duygularini gor. Seni su anda uzen olaylara, kafani mesgul eden islere… Hepsine tepeden bak. Sen bu beden degilsin. Sen aklindan gecen dusunceler de degilsin. Sen sonsuzluga ait bir ruhsun. Kaynaktan geldin, kaynaga doneceksin. Ezelisin, ebedisin.

Tipki bir bilgisayar oyunu oynarmis gibi, sectigin senaryoyu yasiyorsun. Grafikler harika degil mi? Hersey ne kadar da inandirici. Ama hatirla, bu sadece bir oyun. Dibine kadar yasa, ama bu gercegi de hatirla!

Su andaki hissiyatim, HUZUR!.. Sevgiyle…

 

Günlük kategorisine gönderildi | 26 Temmuz 2017 – Ölüm ve Yaşam Üzerine için yorumlar kapalı

11 Temmuz 2017 – Vegan değil, Bitkisel Beslenme

Okumaya devam et

Günlük kategorisine gönderildi | 11 Temmuz 2017 – Vegan değil, Bitkisel Beslenme için yorumlar kapalı